Πρόσφατα, η φωτιά έπεσε πάνω σε αυτό το νησί. Κάποιοι από εσάς χάσατε γη. Κάποιοι χάσατε μελίσσια, δέντρα, χρόνια δουλειάς. Η βιοποικιλότητα έχασε πολύ περισσότερα ακόμη. Είμαστε εδώ σήμερα εξαιτίας αυτής της φωτιάς, και είμαστε εδώ, πάνω απ’ όλα, για όσους έπληξε.
Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Αυτή η πυρκαγιά δεν έπεσε τυχαία από τον ουρανό. Είναι αυτό που συμβαίνει σε ένα νησί που του ζητάμε να σηκώνει όλο και περισσότερο βάρος, χρόνο με τον χρόνο, χωρίς κανείς ποτέ να αναρωτηθεί αν μπορούσε.
Το είδαμε φέτος το καλοκαίρι, όταν το δικό μας κέντρο ανακύκλωσης αναγκάστηκε να κλείσει, ενώ συμβάσεις και διαγωνισμοί πήγαιναν κι έρχονταν χωρίς λύση. Και τώρα το είδαμε μέσα στις φλόγες. Διαφορετικά συμπτώματα. Η ίδια ασθένεια: ένα νησί που το σπρώχνουν πέρα από τις αντοχές του.
Κάθε χρόνο, περισσότερη οικοδόμηση. Κάθε χρόνο, περισσότερες τουριστικές κλίνες. Κάθε χρόνο, περισσότερη πίεση στο ίδιο νερό, τους ίδιους δρόμους, τα ίδια δάση, τους ίδιους πυροσβέστες. Κανείς δεν κάθισε ποτέ να αποφασίσει πόσο μπορεί να αντέξει η Πάρος. Έγινε έτσι, μία άδεια τη φορά, ενώ κάποιοι μάς έλεγαν να είμαστε ευγνώμονες στους τουρίστες. Αναρωτηθείτε: πόσα ακόμη καλοκαίρια σαν κι αυτό, πριν παραδεχτούμε ότι αυτό το νησί έχει ένα όριο;
Να λοιπόν τι ζητάμε. Όχι για πάντα. Όχι πόλεμο ενάντια στον τουρισμό. Ζητάμε από τις αρχές, σήμερα, ένα STOP: μια πραγματική παύση στις νέες άδειες τουριστικών καταλυμάτων, μέχρι κάποιος να μας πει, με ειλικρίνεια, πόσο πραγματικά μπορεί να αντέξει αυτό το νησί. Αν δεν γνωρίζουμε την απάντηση, δεν έχουμε κανέναν λόγο να προσθέσουμε ούτε μία κλίνη ακόμη.
Αυτό δεν μπορεί να είναι μια οργή μιας μέρας που σβήνει μαζί με τον καπνό ως αύριο το βράδυ. Αν πιστεύετε ότι η Πάρος χρειάζεται ένα όριο, ελάτε μαζί μας. Υπογράψτε την αναφορά, ελάτε στην επόμενη συνέλευση, συνεχίστε να θέτετε το ερώτημα αφού φύγουν οι κάμερες και τα μικρόφωνα — γιατί θα φύγουν, και οι κλίνες θα συνεχίσουν να χτίζονται αν εμείς δεν μείνουμε εδώ, να συνεχίζουμε να πιέζουμε.
Η Πάρος δεν πωλείται με το τετραγωνικό μέτρο. Είναι το σπίτι μας, και έχει όρια. Σήμερα, ζητάμε απλά: STOP· και ας αναζητήσουμε μαζί πού βρίσκονται αυτά τα όρια, πριν χάσουμε ακόμη περισσότερα.
Αυτό το STOP έχει πλέον ένα όνομα: η αναφορά «Ούτε μία τουριστική κλίνη ακόμη στην Πάρο». Υπογράψτε την, μοιραστείτε την, και ας κάνουμε αυτό το όριο μια συλλογική απόφαση, πριν το ορίσει το ίδιο το νησί, όπως μόλις έκανε, μέσα από τη φωτιά.
Leave a Reply